Wat ik nou vind van... 'Maanscherf' van Laurens van den Broek?

Jeetje, wat een boek.
Na het dichtslaan ervan voel ik me een beetje leeg. En tegelijkertijd voldaan. Onder de indruk, ook. Van het einde, van de gedachte erachter. Van de manier waarop de auteur dit op papier heeft weten te zetten.

Dit is een boek dat niet minder dan de volle aandacht verdient. Nu is dat geen probleem, want het grijpt die aandacht bij z'n strot en houdt het vast. Wegleggen? Ho maar! Afleiding? Niks ervan!

Fons groeit op als zoon van een Nederlandse ornitholoog en een Française. Zijn jeugd bracht hij dan ook deels in Frankrijk door en deels in Nederland.
Net als zijn vader gaat hij biologie studeren, om vervolgens ook ornitholoog te worden.
Net als ieder ander mens beleeft hij zowel hoogte- als dieptepunten in zijn leven, en krijgt hij te maken met verlies.
Fons is een realist, gelooft niet in God of het lot en heeft het heft in eigen hand.
Althans, daar gaat hij vanuit.
Op een zeiltocht naar een eiland vol vogels om te bestuderen, komt hij tot inzichten.
Als lezer reis je niet alleen mee met de zeiltocht, maar ook naar verschillende periodes in Fons' leven, die schijnbaar willekeurig beschreven worden.
Schijnbaar willekeurig... want bestaat er wel zoiets als willekeur? Of  hebben we het over het Lot?

'Let op de vogels...' 

Het volwassen worden van Fons, de gebeurtenissen die hem tot keuzes en beslissingen dwongen, de ontmoetingen met de vreemdeling in zijn dromen, realisme en surrealisme lopen vloeiend in elkaar over in dit waarachtig mooie boek.
De gedachtegangen van Fons zijn bijzonder mooi uiteengezet en verdienen niet anders dan een diepe buiging.
Wat een waanzinnig mooi debuut voor Laurens van den Broek! πŸ‘πŸ‘πŸ‘πŸ‘πŸ‘

Met dank aan de auteur voor het recensie-exemplaar!

Reacties